Blog 65, Augustus 2026

Voor deze blog ben ik een rondje langs onze kamers gegaan. De vraag die ik meeneem om te stellen aan onze vrouwelijke gasten heeft te maken met geloof. Geloven onze gasten en dan bedoel ik misschien niet alleen in de zin van geloof qua godsdienst, maar in wat dan ook en zo ja, wat brengt het ze dan? Zeker in een stervensproces kunnen er ervaringen zijn die we wat minder rationeel of verstandelijk kunnen verklaren. Kan een geloof dat dan wel verklaren en heeft het een toegevoegde waarde? Een recent voorbeeld was het krijgen van een lekke band vlak voordat de partner sterft, zoals beschreven in de vorige blog. Ik zag dat het werd gezien en ervaren als een teken van liefde en als een laatste groet. 

Het eerste antwoord dat ik kreeg van onze gast was dat ze niet gelooft. Van huis uit heeft mevrouw het ook niet meegekregen en ze was er ook vrij nuchter in. Het sterven is voor haar ook iets dat meer gewoon bij de natuur hoort. Zo gaat het nou eenmaal in het leven en ik weet dat het eraan zit te komen, het hoort er gewoon bij. Ze voelde ook wel dat het dichterbij aan het komen was. Of ze dan gelooft dat er nog iets is na de dood, gaf ook een heel duidelijk beeld. Nee dan is het gewoon klaar en dat is prima. 

Bij mijn tweede gast ging het verhaal de andere kant op. Zij was wel gelovig, maar toch ook echt wel op haar eigen manier. Elke avond voor het slapen gaan maakt ze tijd vrij om te bidden. En na wat verder praten bleek dat ze dat ook doet als ze gaat slapen na de lunch. Dus eigenlijk altijd voor het slapen gaan. In haar hoofd zegt ze het: ”Onze lieve vader, die in de hemel zijt”. Later blijkt dat ze dan eigenlijk alleen aan haar eigen lieve vader denkt die in de hemel zijt en aan haar lieve man en ook aan alle andere familie en vrienden die zich al in de hemel hebben verzameld. We moeten er samen om lachen als ze eigenlijk de woorden dus moet veranderen in “Mijn lieve vader ….” Haar geloof geeft haar wel rust, vrede en de overtuiging dat ze allen die haar voor zijn gegaan, weer terug gaat zien. Ze gelooft ook wel in de signalen en tekenen die ze krijgt. Haar man komt vaak als een libelle voorbij en zelf gaat ze weer als vlinder langskomen. Ze heeft zichzelf ook al op haar eigen arm getatoeëerd. Het voelt goed voor haar om te weten dat er leven is na de dood. Het geeft haar steun.

De derde dame gelooft wel, maar niet in een god of zo. Ze weet dat er meer is tussen hemel en aarde en meer dan alleen je fysieke lijf. Verder lag de nadruk er ook op dat iedereen een afdruk achterlaat in het leven. Je naam wordt nog genoemd en herinneringen worden nog gedeeld. Je bent dus nog niet weg, weg. Ook heeft ze haar overleden man eens om hulp gevraagd in een financieel moeilijke tijd. Prompt vond zij een portemonnee met fl. 25,- Deze gedachten en gebeurtenissen geven haar rust.

De laatste kamer en mijn laatste gast voor deze blog. Een mevrouw die ik zelf vrij recent heb gezien en gesproken bij een intake in het ziekenhuis. Ze vertelde dat ze, nadat ze had gehoord dat het ziekenhuis niets meer voor haar kon betekenen, tot God heeft gebeden. Ze vroeg hem of ze alstublieft naar Hospice Egmond toe mocht gaan. Ik kon haar dus ook heel blij maken dat, nadat bleek dat ze welkom was als nieuwe gast, haar gebeden verhoord waren. Uit het hele gesprek bleek dat zij zeer gelovig was, dit kwam ook verscheidene keren naar voren en ze was ook zeer actief en betrokken bij haar kerkgenootschap. In de dagen na haar aankomst in het Hospice wilde zij het liefst vroeg in de ochtend wakker gemaakt worden. Het gaf haar tijd om haar gymnastiekoefeningen te doen, te bidden en wellicht nog wat zingen. De paar keer dat ze aan tafel in de huiskamer mee kon eten werd er uiteraard eerst even door haar gebeden. Haar situatie verslechterde jammer genoeg in een vrij korte tijd. Niet alleen haar zeer betrokken gezin en familieleden waren er om haar te steunen. Haar kerkgemeenschap heeft haar omringd met liefde, kaarten en steunbetuigingen en haar deels, zo op afstand, omringd met hen gezamenlijke voorliefde voor God en gesteund met haar voorbereiding op de reis naar de Hemel. Haar momenten van diepe slaap kwamen steeds vaker en iets langduriger naar voren. Het bijzondere was echter dat als ze wakker werd, ze vroeg om te kijken of haar haar nog wel goed zat? Ze moest er tenslotte een beetje netjes uitzien als ze voor God verscheen. In de wakkere momenten vond zij kracht, hoe zwak ze ook was, om ook nog liggend op bed met de benen te fietsen. Ze vertelde dat haar conditie wel goed moest zijn voor als ze bij de Hemelpoort arriveerde. Ze kon haast niet wachten. Hoe fijn was dat voor haar om dat zo te voelen en te ervaren. En zo ging zij later rustig, vreedzaam en er helemaal klaar voor.

Fietsend naar de Hemel.