Blog 64, Augustus 2026

Egmond aan Zee 2 augustus

Ik had mijzelf ingeroosterd voor een vrijwilligersdienst op de zondagmorgen. De vakantie, zorg en rust perikelen maken wel eens dat er gaten in het rooster ontstaan. Wij, als coördinatoren, dragen dan uiteraard ook ons steentje bij en springen in als dat nodig is. Een stralende dag, begin augustus, de zon aan de hemel, een zalig briesje. Kortom een heerlijk begin van een nieuwe zomerse dag. Zo arriveerde ik rond kwart voor elf in het Hospice. De meneer van kamer Helmgras was net nog geen uur geleden overleden. Rond tien over tien. Ongeveer rond tien uur krijgt zijn echtgenote, op de fiets naar het Hospice toe, een lekke band. Later dachten zij en wij dat dit een seintje is geweest. De tijd staat dan voor echtpaar en een gezin even stil. Een leven staat stil en stopt. In alle rust en stilte werd de laatste adem uitgeblazen. Een laatste teken van hem naar haar, de lekke band, als een mooi geschenk en een teken van de liefde. Ook zij kan er gelukkig op deze manier naar kijken.

Geloof je daar niet, dat maakt eigenlijk niet uit. Een vrouw, die na zoveel jaar van liefde haar man moet loslaten, haalt héél veel troost uit die gedachte. De woorden die we er over uitspreken voelen zacht, berustend en liefdevol.

Vinden we het toeval? Dat kan. Te veel toeval kan volgens sommige ook nog. Iemand vol verdriet kijkt, luistert en voelt vast op dat moment andere dingen. Staat open voor al het niet tastbare.

Mevrouw heeft vrede met het moment, wist wat er ging gebeuren en toch…. Er werd geleefd tot het einde. Een einde dat ook nog een start kreeg in het Hospice. Een andere plek, een mooie kamer, een goed gevoel en het ontzorgen van zijn vrouw. Het deed meneer goed, als was het wel even wennen. Ook de rest van de familie hoefde even niets meer. Konden er zijn, praten en hun hondje meenemen, waar meneer zo gek op was. Geen koffie hoeven zetten, een keertje mee eten, een luisterend oor en een arm om de schouders. Mevrouw vond dit ook zo fijn. Nog genieten op de plaats waar een feest werd gegeven bij hun 25-jarig huwelijksjubileum. De plek waar toen nog geen Hospice stond. Een paar dagen geleden nog luisteren en genieten van de gitaarmuziek en zang van een vrijwilliger. Liggend in bed gaf meneer nog applaus. Nu de stilte.

En dan dat dubbelde gevoel. Ik was zelf even in de middag, een paar uurtjes Egmond ingelopen. Genietend van de gezellige drukte en de geopende winkeltjes op zondag. Ik heb op het strand mijzelf verwend met een etentje bij een restaurant. Het gevoel van een zorgeloze middag genieten. Even relaxen. Ik ben na een paar uurtjes weer teruggelopen naar het Hospice. De stille getuigen van deze ochtend zijn dan ineens weer zichtbaar. Een vlag die halfstok zachtjes wappert in een briesje en een grote kaars die in de gang van het Hospice brandt ter nagedachtenis en om kenbaar te maken aan de vrijwilligers en verpleegkundige die komen, dat er iemand is overleden.

Buiten. Eén terrasje verder. Diezelfde zon, datzelfde briesje, een koppeltje dames heerlijk aan het keuvelen. Glaasje drinken erbij, de schaduw van een parasol. Slechts door één heg gescheiden. Daar tikt de tijd anders door. Zal ook daar in de toekomst zo’n laatste ademhaling een keer de tijd doen stilstaan. Nu nog even niet. Nu gaat het nog over het leven. De leuke dingen van de dag. De tegenstelling van het leven. Het is goed dat het er is en het kan en mag uiteraard allemaal. Zo mag eenieder elk moment op zijn eigen manier beleven. Met respect, eerbied en ruimte voor alle gevoelens over leven en dood. Samen in harmonie in één huis op één zonnige zomers zondag in begin augustus.

Een lach en een traan, vreugde en verdriet.