Blog 53, augustus 2025

Overpeinzingen bij een onverwachte nachtdienst
Om 0.10 uur in de nacht reed ik naar het hospice. Ook al stond deze rit niet gepland, ik genoot van de stille rit bij volle maan. De verpleegkundige was niet op komen dagen. Een paar telefoontjes verder zat er voor mij niets anders op dan zelf die nacht naar het hospice te gaan.
Dankbaar voor de goede zorg van ons vrijwilligers-echtpaar voor een verlengde avonddienst in afwachting van mijn komst, liet ik hen uit. Ik heb veel beleefd in het hospice, maar een nachtelijk verblijf stond eerlijk gezegd niet op mijn bucketlist. Toch kon ik het als bijzonder ervaren en deed (tegen alle regels in) een kaarsje en een wierookje aan, zette een kopje thee en realiseerde me hoe thuis ik ben op deze mooie plek. 

Mijn gedachten kregen de vrije loop in onze warm ingerichte huiskamer. Hoe anders moet het toch zijn voor onze gasten. Een leven geleefd, hoe lang of kort ook, maar eenmaal bij ons is hun vooruitzicht de dood. Dat klinkt hard en direct, maar het is de realiteit in een hospice.
Wij gaan voor mooie zorg, liefdevolle aandacht, comfort bij ongemak en pijn. Wij zien ook veel gasten overlijden, maar voor de mensen die bij ons komen is alles nieuw. Dat is andere koek. Wij zorgen ervoor mee te bewegen, in te voelen en alert te zijn op iedere gast en ieder familielid. Wat is nodig? Zit iedereen wel te wachten op liefdevolle aandacht? Kan men het aan om al die aandacht te ontvangen of om je diepste roerselen te delen? 
We hebben allemaal zo onze eigen manier van doen ontwikkeld in het leven en opeens wordt een deel van je leven overgenomen. Hoe vinden onze gasten hun weg en hoe geven wij hun de ruimte om ons heel zachtjes op hun weg mee te laten lopen? 

Het is zo dankbaar om te ervaren dat onze gasten tot ontspanning komen bij ons in deze bedding van warme zorg. Hoe dan ook gaan er luikjes open die altijd dicht bleven. Luikjes van toegeven, loslaten, verbinding voelen en aanvaarden. Dat is krachtig, want op die manier helpt men zichzelf ongemerkt naar een zachte dood.
Op het scherpst van de snede komt het erop aan; doodgaan is niet altijd mooi. Het is een hoge uitzondering, maar ik wil eerlijk zijn: soms doet de dood zijn intrede op een manier die op de dierbaren geen goede indruk achterlaat. Dan is onze geruststellende nabijheid een vereiste. Dan is onze ervaring van het grootste belang om ook deze dood met aandachtige zorg tot een mooie overgang te begeleiden. 

Inmiddels was ik in de huiskamer op de bank gaan liggen (het vrije bed op kamer 3 vond ik een brug te ver met al die gedachten die over elkaar denderden). Tjonge, ja, het leven laat zich dagelijks in alle toonaarden aan ons zien, de dood doet hetzelfde. Hoe fijn is het dan te bedenken dat hospicezorg vertrouwen geeft op de weg naar het sterven. 

Zo werd het zeven uur, de nacht zit erop, de vrijwilligers van de ochtenddienst nemen het van me over. En ik? Ik rij in de dauw van de vroege ochtend een prachtige zonsopkomst tegemoet.