Blog 54, september 2025

Wil, onze gast op kamer 3, heeft al aardig wat verliezen geleden. Hij verloor zijn grote liefde Truus op 61-jarige leeftijd. Ze was een lieve moeder, nuchter en gezellig. Vele wereldreizen hebben ze samen gemaakt. Met een brok in zijn keel gaat hij verder. Hij verloor zijn schoondochter op 45- jarige en zijn schoonzoon op 46- jarige leeftijd; het sloeg diepe wonden binnen het gezin. Vroeger toen zijn zusje op 8-jarige leeftijd overleed aan een hersentumor, werd daar geen punt van gemaakt. Het was vlak na de oorlog, de dood was geen onderwerp van gesprek.

Vader was tuinder en Wil werkte als jonge jongen al hard mee. Dat harde werken werd beloond. Later werd hij behanger en schilder en werkte hij naast de volle werkweek ook nog 36 zaterdagen per jaar.
De nu 87-jarige Wil is de laatste 22 jaar gelukkig met zijn Nel. Hij voelt zich dankbaar. Vol trots vertelt hij over alle reizen die ook zij samen hebben gemaakt. Er is geen continent in de wereld waar hij niet is geweest. Van Cuba naar Vietnam, van Zuid-Afrika naar Indonesië en van Thailand naar ons mooie Valkenburg. Wil had veel interesse in de wereld en verdiepte zich voor ieder vertrek in de cultuur en bijzonderheden van zijn bestemming. Als je met Wil in gesprek gaat is het niet voor ‘even een praatje’ want hij vertelt graag en enthousiast over zijn leven. Heus niet alleen over de zonnige kant, want nu gescheiden zijn van zijn Nel, dat valt hem zwaar. Dat Nel vanwege haar omstandigheden niet naar het hospice kan komen is voor beiden een beproeving.  Dat het de laatste weken van hun samenzijn een weerslag had op hen beiden is overduidelijk. Ik zie boosheid, verwarring en verdriet in Wil’s ogen. Ik geef het je te doen: allebei op hoge leeftijd en kwetsbaar, gewend om altijd samen te zijn, verloopt deze laatste reis anders dan ze hadden gewenst.  Ondertussen toont Wil foto’s van de prachtige tuin van het huis waar hij met Nel samenwoonde. Nu is hij op zijn laatste bestemming aangekomen. Wil sterft liever gisteren dan vandaag.  Zijn tijd zit erop. Natuurlijk zou hij het liefst naar AZ gaan of biljarten met zijn vrienden, werken in de tuin, meeleven met zijn kinderen en kleinkinderen waar hij zo van geniet maar het gaat niet meer. Hoe enthousiast Wil ook kan klinken als je iets dieper in zijn hart kijkt is het leven flink voltooid. Hoe kan het toch dat hij ogenschijnlijk zo vol leven klinkt en toch maar één wens heeft? Het is zijn Noord-Hollandse nuchterheid zegt hij, ‘soms moet je hard zijn’ zegt hij.  Aan bed gekluisterd kan hij het niet meer opbrengen verder te leven. Soms duurt het sterfproces langer dan we willen, dat valt niet mee. Dat de dood heus komt stelt hem gerust. 
Op mijn vraag of hij gelovig is antwoordt hij met een guitig gezicht: ‘Petrus is overleden, de poort is dicht en er is nog geen nieuwe gevonden!’