Blog 60, april 2026

Dinsdagmiddag 24 februari, op de weg terug naar huis, had ik deze middag, als coördinator van het hospice, nog een intakegesprek in het Rode Kruis Ziekenhuis in Beverwijk. Een meneer zat met z’n twee dochters al op mijn bezoek te wachten. In verband met de privacy konden we even op een kamertje apart praten. We stelden ons aan elkaar voor en ik mocht Jaap tegen Jaap zeggen. Ik begon met uitleggen wat de bedoeling van een intake is. Een wederzijds kennismaken met als doel om te kijken waar de wensen en de behoeften liggen qua zorg en of dit in ons Hospice ook geleverd kan worden.

De artsen in het ziekenhuis hadden gezegd dat er medisch gezien niks meer te doen was aan de slechte gezondheid van Jaap. “U bent uitbehandeld en we denken dat u waarschijnlijk binnen 3 maanden komt te overlijden”.

Wat een boodschap is dat en wat doet dat in je hoofd en in je gevoel. Een klap voor Jaap, maar ook voor zijn partner, zijn dochters en de verdere familieleden. Deze emoties waren ook voelbaar tijdens het gesprek. De tranen zaten vlak onder het oppervlak en lieten zich meerde malen zien.

Het gesprek, de intake, resulteerde in een positief antwoord op de vraag of Jaap naar het Hospice kon en mocht komen. Een verblijf waar je wel maar toch ook liever niet wilt zijn. Je komt er tenslotte om te overlijden. Een behoorlijke spannende, vreemde gedachten en verdrietige periode om hier dan als gast te komen.

Jaap kwam de volgende dag en probeerde de volgende dagen zijn draai te vinden. Het huis, zijn mensen en mogelijkheden te leren kennen en dit ging hem goed af. Al vrij snel voelde het goed voor hem, vertelde hij. Jaap is een gelovig man en houdt vast aan zijn vaste bid momenten. We nemen allemaal voor elke maaltijd even een moment van stilte om Jaap de gelegenheid te geven om te bidden.

Het avondgebed voor het slapen gaan is vooral voor Jaap gericht op een enorme dankbaarheid. De dankbaarheid naar de gehele zorg die hij nu krijgt. De liefde, de aandacht, de gesprekken en Jaap smult van de heerlijke maaltijden. Hij is elke avond dankbaar dat hij weer een mooie dag heeft gehad. Hij hoopt op een fijne nacht en hoopt dat hij morgen  weer zo’n mooie dag mag hebben als hij wakker wordt. Het gezegde:” Hoop doet leven”, is zo van toepassing op Jaap zijn gezondheid. Zijn ziektebeeld is na een aantal weken gestabiliseerd, de gevolgen van zijn ziekte veel minder. We denken zelfs aan een terugkeer naar huis. Niet alleen zijn gezondheid reageert heel goed op hoop. Zijn gemoed verandert ook. Na die vreselijke boodschap van de artsen, lijkt het wel alsof er een soort van realisatie is ingeslopen. Zij dachten aan doodgaan en Jaap alleen maar aan blijven leven. Daarnaast de realisatie van het dankbaar zijn voor alles dat er nu al is. Dankbaarheid voor de liefde van zijn vrouw, zijn dochters, zijn familie, de vrienden, het leven met al zijn mooie momenten in elke dag. De familie ziet Jaap veranderen. Hij is zachter en liever geworden. Staat meer open voor zijn gevoel en zijn emoties en praat er ook open over. De kracht van het geloof. De kracht van dankbaarheid. De kracht van hoop en de wil om te leven. Het verhaal van Jaap eindigt waarschijnlijk nog niet hier in het Hospice en ook niet met een punt maar met een komma.