Blog 59, maart 2026

Een woensdagmiddag in Januari 2026. Ik heb een gesprek met Leen (ik mag hem Leen noemen) en
we halen na 93 jaar leven de herinneringen van vroeger op.

Leen zijn opa en oma van moeders kant komen uit Hongarije. Opa was boer en was samen met oma
zelfvoorzienend in veel dingen. Oma weefde de pakken voor opa zelf met eigen wol van hun schapen
en zelfs in de oorlog kon zij, d.m.v. een stokje, draden spinnen met de schapenwol om toch nog iets te
kunnen weven. Door de oorlog met Roemenië moesten zij vluchten voor hun eigen veiligheid. De
moeder van Leen kwam met de kindertrein, ingezet om de kinderen te redden van de vreselijke
honger, naar Nederland toe. Al op hele jong leeftijd leerde zij hier Leens vader kennen. Zij sleeden in
die tijd samen de hele Kerkstraat af, weet Leen nog uit de verhalen. Zo jong waren ze dus nog. Ze zijn
daarna hun hele leven lang samengebleven.

Leen zijn eerste muzikale ervaring was met een harmonium. Met zijn voeten moest hij het voetpedaal
bedienen en met zijn kleine vingertjes kon hij de tonen aanslaan. Hij speelde net zo lang tot hij
speciale tonen bij elkaar had gevonden. Het begin van het maken van een mooie tonen compositie.
Eèn herinnering staat hem nog scherp op zijn netvlies.

Vader was hoofd van de school in Nieuw-Vennep, op school stond een raam op een kier open,
vastgezet met een pen. Leen speelde muziek en riep naar zijn vader:”Heb jij die mooie tonen
weggemaakt?” Leen bleek er al gewend te zijn geraakt en het mooie was eraf. Hij ging weer op zoek
naar nieuwe mooie tonen. Zijn muzikale carrière had een start gemaakt met het componeren van
muziek. Dit leidde uiteindelijk tot het volgen van een opleiding op het Conservatorium in Den Haag.
Het vak waarmee je de noten moest noteren na het luisteren van muziek was niet zijn sterke kant.
Leen was daarvoor gezakt. De docent zei dat hij echter veel te goed was voor het onderdeel praktijk
componeren, waar hij voor geslaagd was.

Zijn voorliefde richtte zich daarna vooral op het bespelen van een orgel, waarvan de klankkleuren veel
variabeler dan de piano. Het mooiste orgel bevindt zich in de St. Bavokerk in Haarlem, als dus Leen.
Een korte tijd werd ook nog gelest op een viool, maar een verhuizing stopte deze muzikale uitstap.

Leen werd docent op de Pabo en heeft vele concertreizen naar het buitenland georganiseerd. Ook
werden er in Delft zomer- en wintercursussen gegeven en geregeld door Pierre van Hauwe op de
mooiste plekken en met mooie herinneringen aan kersentaart en pannenkoeken.

Op 57 jarige leeftijd moest Leen door de democratisering met 30 andere collega’s het veld ruimen op
de Pabo en werd hij werkeloos. Hij leefde noodgedwongen een tijd in een lege pastoriewoning.
Begeleidde daar het koor in de kerk op het orgel en was begonnen met kunstschilderen. Hier heeft hij
nog een expositie van gehad met 60 van zijn schilderijen.

De laatste herinneringen van dit gesprek gingen over de vader van vaders kant. De opa uit Nederland.
Zijn opa was visser in Zandvoort op een bomschuit. Een eenvoudig open vaartuig met vlakke bodem.
Leen zijn opa was uiteindelijk zelfs de laatste visser van zijn soort. Het gezin van Leen woonde in die
tijd in Kudelstaart. In de vakanties werd er voor Fl. 2,50 een Ford gehuurd en reden ze naar opa in
Zandvoort. Leen speelde daar graag met zijn broer en 2 zussen.

We eindigden dit gesprek met de titel van dit verhaal. Iedereen heeft een verhaal. Het zijn losse
stukjes, maar maakte Leen weer heel vrolijk bij het herinneren hiervan.

We bedankten elkaar voor het luisteren en het vertellen.

PS de prachtige afbeeldingen (ik mocht deze met toestemming plaatsen) komen van de rouwkaart van
Leen. Hijzelf schilderend aan één van zijn schilderijen en spelend op het orgel.