Blog 63, juli 2026

Een horeca vrouw.

Op kamer Duinviooltje verblijft onze 77-jarige gast Bertha, die zichzelf een horeca vrouw noemt. Het verhaal dat zij vertelde begint op haar 18 e jaar en met het krijgen van verkering met Jan. Drie jaar later trouwden zij en gingen bouwen aan hun toekomst. Ze deden dit door beide in de horecagelegenheid Funadame in Castricum van Jan zijn ouders te gaan werken. Een hotel waarvan de kamers niet meer verhuurd worden en de focus ligt op het restaurant en de bar. Zijn ouders doen een stapje terug en het jonge stel neemt hun intrek in de bijbehorende woning. Bertha stopt met haar eigen werk, gaat Jan helpen en beland achter de bar. Het werken gaat prima, maar ze had alleen geen idee wat ze soms met haar handen moest doen als ze achter de bar stond. “Ga roken” zei Jan (toen mocht dat nog) en zo geschiedde, tot op de dag van vandaag. Het vervolg van de horeca-carrière vond plaats in de “Oude Herberg” in Westzaan waar Jan manager werd. Het gezin, al uitgebreid met kinderen, verhuisde weer mee. Hun zoon stond daar ijsjes te maken en dochterlief stond op 13-jarige leeftijd al in de garderobe. De kinderen hebben de passie voor het horecavak van hun ouders overgenomen. Naast de ervaring die ze van huis uit hebben meegekregen, hebben zij daarin ook verschillende opleidingen gevolgd. Een andere eigenaar in Westzaan maakte dat het stel vertrok. Er werd een eigen huis gekocht in Uitgeest, maar de werkzaamheden verplaatste zich naar een eethuis in Castricum incl woning. Daar gingen de 2 dochters, Monique en Nanouk ook in de zaak aan de slag. Na 33 jaar huwelijk werd Bertha helaas al op 54-jarige leeftijd weduwe, toen Jan in 2003 overleed. Hun zoon had een eigen zaak, maar kwam helpen in Castricum en besloot om in 2009 met zijn eigen zaak te stoppen. Bertha heeft het moeilijk met de eenzaamheid, maar gelukkig is de saamhorigheid in de familie, die ondertussen is gegroeid met 6 kleinkinderen en een achterkleinkind, groot. Bertha is zelf 1 van 10 kinderen en dus ook haar ouderlijk gezin, met veel broers en zussen, nu met aanhang en kinderen is zeer uitgebreid.

Het sociale (handig in de horeca) zit Bertha in het bloed. Het onderhouden van alle goede contacten vraagt tijd, maar kost geen energie. Bertha vaart er wel bij, want de eenzaamheid als weduwe vindt ze niks. Na een herseninfarct moest Bertha 4 weken revalideren. Daar merkte zij hoe fijn zij het vond dat ze weer omringd was met mensen en persoonlijke aandacht kreeg. De gezondheid van Bertha stelde haar, nu, zoveel jaar later, voor een keuze. Het onder de mensen zijn was de drijfveer om dan nu ook naar het Hospice te komen. In haar huidige ziekteproces heeft Bertha bewust gekozen om niet te starten met chemo-behandelingen. Zij koos voor kwaliteit van leven ipv kwantiteit. Het onder de mensen zijn en kunnen genieten van het leven staat boven aan haar wensenlijstje. Geestelijk genieten van haar bezoek (welke veelvuldig haar weten te vinden), haar sigaretje op haar terras, het verzorgd worden, de praatjes met de vrijwilligers, verpleegkundigen en coördinatoren. Bertha vindt het heerlijk. Het was zelfs een emotioneel weerzien tussen haar broer en één van de de Hospice-koks, die als leerling in hun bedrijf had gewerkt. Een klein wereldje en ze smult van zijn en alle andere gerechten. Het genieten maskeert een beetje de lichamelijke ongemakken, die nog elke keer een soort van oplossing kennen. Een ander medicijn voor comfort, dosering wat omhoog, pleister met pijnstilling, een extra dik verbandje op het bot van de uitstekende heup, zelfs een nieuwe luchtdrukmatras ter verzachting en voor de benauwdheid is nog steeds iets ter verlichting te vinden. Maar als het dan stil wordt in de nacht en Bertha alleen is, komen de gedachten soms binnen dwarrelen. Ze gaan vaak over oude herinneringen. Alsof het leven even de revue passeert. We denken samen dat het hoort bij het proces waar Bertha nu in zit. Het afronden van het leven. Een zin die je makkelijk uitspreekt, maar waar veel gevoel mee gepaard gaat. Het maakt dat, in deze fase, nu door haar ook al verdere praktische zaken geregeld zijn. Bertha wil zich daar niet meer druk om hoeven te maken. We ronden ons gesprek af. Ik wens Bertha nog vele fijne geniet momenten en zwaai naar haar, zittend op haar terras, als ik naar mijn auto loop om naar huis te gaan.