Blog 57, december 2025

Vijf jaar geleden, het was Coronatijd, begon ik met mijn eerste verhaal over mijn belevenissen in Hospice Egmond. Nathalie en ik gingen aan de slag als coördinatoren in dit spiksplinternieuw hospice in Egmond aan Zee.
Onze eerste gast was Hans; hij arriveerde op 3 maart 2021.  Hij was maar een week bij ons; dat vonden we veel te kort. Natuurlijk vond zijn dochter Irene dat ook. We doopten haar om tot ‘Prinses Irene’, ze was jong en had iets gracieus over zich. 

Al snel kwamen er meer gasten. Zo verschenen er de afgelopen vijf jaar meer dan 250 gasten ten tonele. Jazeker: ten tonele, want wij stonden klaar: iedereen was en is van harte welkom bij ons.  Onze gasten krijgen bij ons een podium in dit unieke kwetsbare deel van hun bestaan. Voor minder zijn we niet gegaan.
Onze grote harten hebben het ook wel eens te voortduren gehad met deze visie. Al in de beginfase kregen we een gast die graag een jointje rookte. Een ander was vreselijk boos dat hij bij ons werd ‘weggestopt; en er kwam een dame die het liefst 3 glazen wijn dronk tijdens de avondmaaltijd. Dat was ook best ongemakkelijk.
Het was vaak wikken en wegen. Wat is goed voor onze gast?  Past dit bij het werk van onze vrijwilligers? En kunnen we alles aan?
Met recht is gebleken: Ja, wij kunnen alles aan. Ook in diep verdrietige tijden, toen Nathalie thuis onmisbaar werd, pasten wij onze organisatie aan en konden we onze gasten blijven omringen met rust in huis, en met liefde, zorg en aandacht.

We zijn met elkaar gegroeid in deze organisatie. We hebben veel geleerd en zijn ondergedompeld in liefdevolle momenten met families en grenzeloze inzet van iedereen in huis.  Er waren ook stille familieperikelen die met ons werden gedeeld en kinderen die in onze woonkamer steggelden over de aanstaande erfenis. Zelfs werd er bij ons getrouwd!

We leerden ons goed te verhouden met de buitenwereld die bij ons binnen kwam; coaching was bij tijd en wijle een welkome uitkomst. Het was en is essentieel om te zien wat goed gaat en te leren wat anders kan. We wilden niet vastlopen in een uitgesleten spoor maar onszelf spiegelen aan dat wat wenselijk is voor ons mooie werk: hoe gebruiken wij onze talenten en kwaliteiten en hoe hebben onze gasten daar het meeste profijt van? 
Vrijwilligers, verpleegkundigen en artsen zijn goud waard. Hun inzet is wat ons hospice doet leven. Liefde is wat ons met de gast verbindt, het lijkt een groot woord maar het zit in het kleinste gebaar. Liefde en aandacht heeft de gast nodig om in een bedding van veiligheid het leven te kunnen loslaten. Daar zijn wij sterk in. 

Maar hoe laat ikzelf dit alles nu los?
Want mijn hart vraagt om vrijheid en ik heb geluisterd. Ik begin aan een nieuwe levensfase. Ik laat het hospice in goede en vertrouwde handen achter. Dit is dus mijn laatste verhaal; dit zijn mijn laatste woorden vanuit Hospice Egmond.

Tijdens alle hobbels van het leven is het belangrijk om dankbaar te zijn. Ik bedank íedereen die ik heb ontmoet voor de mooie gesprekken, de eerlijkheid en ook de moeilijkheid, de inspiratie en feedback, het verdriet en de Egmondse nuchtere warmte, het plezier, de humor en de ontelbare liefdevolle ogenblikken.
Het was bijzonder om zoveel lezers te boeien met mijn hospiceverhalen.
Lieve mensen, heb het goed. Kijk naar elkaar om, zie en hoor de ander en vooral: vergeet niet te leven.