Blog 56, november 2025

Met de titel voor deze blog kwam Jon zelf. ‘Of is dat te confronterend?’ vroeg ze nog.
Samen vinden we het een mooie titel.

Toen ze het thuis in Amsterdam, na 5 jaar ziekte, niet meer alleen kon redden, wilde
ze het liefst naar Egmond aan Zee. We blikken samen terug op haar leven.
Toen ze trouwde en haar dochter kreeg werd al snel duidelijk dat de vader niet de
man van haar dromen bleek te zijn. Het was een gewaagde en krachtige sprong in
het diepe om bij hem weg te gaan, zeker omdat de vader zijn dochter niet mee gaf.
Jon sloeg zich er doorheen, vond een baan bij de PTT. Later klopte haar dochter op
13-jarige leeftijd bij haar aan om nooit meer weg te gaan. Het werden de mooiste
jaren waren van haar leven.

Haar motto is: ‘alles rustig op me af laten komen’. Dat is knap want ze kreeg het
leven niet cadeau. Haar moeder had haar liever niet gekregen, dat voelde onveilig.
Zo werd Jon een knokker die vocht voor haar bestaan.

Daarnaast kreeg ze al op jonge leeftijd voorspellende dromen. Meerdere rampen
beleefde zij soms al weken of maanden tevoren. Ze zag en voelde ook haar
overleden hond bij haar op bed. Ook nu nog krijgt ze bij ons visioenen waardoor ze
weet dat een van haar medebewoners zal sterven dezelfde of de volgende dag. Best
spijtige visioenen die ze helaas al zeker zes keer heeft ervaren. Het maakt wel dat ze
niet bang is voor de dood. Ze voelt zich geholpen en gesterkt door de mooie energie
tussen hemel en aarde.
Haar drijvende kracht is er zijn voor anderen. Ze is nuchter en ervan overtuigd dat
angst veel blokkeert in een mensenleven. ‘Dat is zonde’ gaat ze verder. Ook in ons
hospice is ze er voor haar medebewoners. Rustig en op haar eigen manier. Tijdens
de lunch of het avondeten komen mooie gesprekken op gang en dan ontstaat er een
verbinding die onderling een geruststellende werking heeft. Een veilige bedding die
Jon nu creëert voor anderen, terwijl ze die vroeger zelf zo heeft gemist.

In de jaren dat ze ziek is heeft Jon al vaker op haar leven teruggekeken. Er waren
veel ups en downs. ‘Ik heb mijn lessen moeten leren; dat is me goed gelukt.’ Ze is
trots op de band met haar dochter en kleindochter. En al is Jon nog maar 72 jaar
oud, haar leven is in balans. ‘Ik heb er vrede mee’ zegt ze daadkrachtig.

Jon is al enige tijd bij ons en de dagen verstrijken, misschien zal ze ons hospice weer
verlaten nu het nog zo goed met haar gaat. Het valt haar niet mee om dit per dag te
bekijken en een veilig vooruitzicht te bedenken voor zichzelf. Haar dochter raadde
haar aan een van haar kwaliteiten in de zetten: rustig af te wachten hoe het verloopt.
Wij staan aan haar zijde en zullen ervoor zorgen dat hoe het ook zal gaan Jon in dit
voorportaal van de hemel zich veilig en geborgen weet.